آیت اللّه العظمی میرزا محمد حسن شیرازی

آیت اللّه العظمی میرزا محمد حسن شیرازی

image_pdfimage_print

آیت الله العظمی میرزا محمدحسن شیرازی
سید محمدحسن، فرزند میرزا محمود، در نیمة جمادی الاولی ۱۲۳۰ ق، در شیراز متولد شد.[۲۲] وی در چهار سالگی به مکتب رفت و در شش سالگی وارد حوزة علمیه گردید. او هنوز کودکی ۸ ساله بود که بر فراز منبر مسجد وکیل شیراز رفت و همانند واعظان با تجربه، کتاب اخلاقی ابواب الجنان را برای مردم خواند. سید محمدحسن در نوجوانی به تدریس لمعه پرداخت. در سال ۱۲۴۸ ق بنا به پیشنهاد استاد، به اصفهان رفت. وی پس از مدتی تحصیل در اصفهان، در سن بیست سالگی از آیت الله سیدحسن بیدآبادی اجازة اجتهاد گرفت. سید محمدحسن مدتی بعد به کربلا رفت، چیزی نگذشت که وی قصد برگشتن به زادگاه را نمود. میرزای شیرازی در سال ۱۲۸۱ ق با فوت شیخ انصاری زعامت مرجعیت شیعه را به عهده گرفت.

ایشان پس از یک عمر مجاهدت،و در ۸۲ سالگی یاران را وداع و دعوت جانان را لبیک گفت و به سوی لقاءالله پر کشید و در نجف اشرف، کنار درب شیخ طوسی که به حرم امیرالمؤمنین(ع) باز می شود، در مدرسه ای که خود بنا نهاده بود، به خاک سپرده شد.

اندیشه ها
ـ میرزا با توجه به موقعیت و زعامتی که بر عهده داشت، همواره در فکر وحدت و همدلی مسلمانان بود.

ـ ایشان با اندیشه ها و طرح های گوناگون، عملاً گام های بزرگی در راه اتحاد بین مذاهب اسلامی خصوصاً شیعه و سنی برداشت.

تلاش ها
ـ ایجاد وحدت تشیع و تسنن؛ از مهم ترین عوامل بقای عزت و عظمت جامعه اسلامی، وحدت تمامی گروه های مسلمین است. همان گونه که عامل ذلت و تباهی این امت نیز تفرقه و جدایی اقشار آن می باشد. میرزای شیرازی با سعی در ایجاد وحدت میان برادران شیعه و سنی داشت که از آن جمله به اقدامات ذیل می توان اشاره کرد:[۲۳]

مقابله با طرح های استعمارگرانة انگلیس؛ در زمان میرزای شیرازی، پیر استعمارگر «انگلستان» در هر کجای وطن اسلامی، افرادی جیره خوار و مزدور داشت که به گونه ای سعی در از بین بردن وحدت مسلمانان و بر باد دادن عزت و عظمت و تباه نمودن سرمایه های مادی و معنوی و انسانی آنان داشت. از آن جمله در افغانستان فردی به نام «عبدالرحمن محمد زایی» با دامن زدن به اختلاف شیعه و سنی و کشتار بیرحمانه و مظلومانة شیعیان، سعی در پیاده کردن نقشه های شوم انگلستان را داشت. تا آنجا که در یک کشتار دسته جمعی آنقدر از شیعیان را کشت که از سرهای آنان تپه ای تشکیل شد که بعدها به نام تپة سرها[۲۴] معروف گشت.

میرزای شیرازی پس از اطلاع از این واقعة ناگوار، دست به اقدامات مهمی زد، از جمله در تلگرافی به ملکة انگلستان، خواستار قطع دست این نوکر جنایتکار سیاست انگلیس شد. این اقدام میرزا موجب پایان گرفتن این اعمال جنایتکارانه شد.

ـ انتقال حوزة علمیة تشیع از شهر نجف به شهر سنی نشین سامراء.

ـ پرداخت مستمری و کمک های مادی به طلاب و علمای سنی همانند طلاب و علمای شیعه.

ـ ایجاد امکانات رفاهی برای برادران اهل سنت و تشیع به صورت یکسان.

ـ خنثی سازی نقشه های مختلف دشمن برای ایجاد اختلاف و تحمل کردن مشکلات این مسیر، از جمله به شهادت رسیدن فرزند ایشان.

ـ برخورد با افراد ناآگاه و عالِم نما که تحت عنوان محبت به اهل بیت((ع)) و اظهار نفرت از دشمنانشان، قصد اختلاف افکنی میان شیعه و سنی را داشتند.[۲۵]

ـ سکونت در روستایی که هیچ کس از شیعیان در آن جا زندگی نمی کرد. (یکی از علل این هجرت، ایجاد وحدت و اخوت بین شیعیان و اهل سنت بود).[۲۶]

ـ خاموش نمودن آتش های فتنه بین مرجعیت شیعیان و اهل سنت که در آن روز حربة استعمارگران به حساب می آمد.

پی نوشت

[۲۲]. گلشن ابرار، ج ۱، ص ۳۸۵٫

[۲۳]. گلشن ابرار، ج ۱، ص ۳۸۸٫

[۲۴]. اصطلاح افغانستانی تپّه سرها «کلّه منار» است.

[۲۵]. گلشن ابرار، ج ۱، ص ۳۸۹٫

[۲۶]. روزنامة جمهوری اسلامی، ۲۴/۲/۱۳۸۶٫

بازدیدها: 304

درباره نویسنده

ارسال دیدگاه

تلفن : 077-33560757-8
پست الکترونیک : boushehr@dmsonnat.ir
آدرس : بلوار آیت ا...طالقانی(خ صلح آباد) ، خ خبرنگار، خ خرد شرقی ،دفترنماینده ولی فقیه در امور اهل سنت استان بوشهر

ارتباط با ما

روابط عمومی

درباره ما

نقشه سایت

کل بازدیدکنندگان
267355
بازدید امروز
179
افراد آنلاین
0
طراحی و اجرا پویاپردازان جنوب